خانه / دسته‌بندی نشده / ورزش مدارس؛ زنگی برای آموختن مهارت های اجتماعی

ورزش مدارس؛ زنگی برای آموختن مهارت های اجتماعی



به گزارش روز جمعه گروه ورزش ایرنا، در این زمینه نخستین تاثیر ورزش بر کودک و نوجوان، تقویت هوش هیجانی است. متخصصان علوم رفتاری هوش را بر اساس شاخصه های مختلف به دو دسته هوش شناختی و هوش هیجانی تقسیم کرده اند. به ادعای آنان هوش هیجانی نمونه بارزی از هوش اکتسابی به شمار می رود که فرد در دوره های مختلف با حضور در فعالیت های گوناگون آن را تقویت خواهد کرد. هوش هیجانی با فعالیت های روزمره به ویژه فعالیت های بدنی کودک و نوجوان ارتباط تنگاتنگی دارد.
با این پیش فرض اگر بخواهیم اهمیت ورزش در مدارس را از بعد فردی آن مورد توجه قرار دهیم، باید اذعان کرد که تقویت هوش هیجانی دانش آموز، یکی از مهمترین نتایج توسعه ورزش در مدارس است.
دنیای کودک و نوجوان تلفیقی از هیجانِ آمیخته به احساسات است که اگر این هیجان به درستی مدیریت نشود، به آسیب اجتماعی ختم خواهد شد. اما اگر دانش آموز هیجانات خود را در زمین ورزشی تخلیه کند به یقین کمتر به سمت رفتارهای خشونت آمیز خواهد رفت و این امر در میزان سازگاری وی با اطرافیان موثر است.
سویه دیگر اهمیت ورزش در مدارس، بعد اجتماعی آن است. دنیای کودک و نوجوان را نمی توان تنها از دریچه بحث روانشناسی مورد واکاوی قرار داد زیرا جامعه به مثابه یک کل بزرگ، متشکل از افراد و کنش های آنان است. فرد برای همگام بودن با جامعه و تغییرات آن نیازمند آموختن یک سری از مهارت ها است تا در برخورد با شرایط مختلف اجتماعی، دچار سرخوردگی نشود.
ورزش به ویژه رشته های تیمی می تواند به مثابه ماکت کوچکی از جامعه عمل کند که در نخستین سال های زندگی، فرد را با مهارت های مختلف زیستن در جامعه آشنا می کند.
نخستین کارکرد ورزش مدارس در بُعد اجتماعی بحث آموزش مهارت های زندگی از طریق فعالیت های گروهی است؛ مهارت هایی که فرد با آموختن آنها، شیوه بهتر زیست را در جامعه تجربه خواهد کرد. یادگیری فنون و تاکتیک های فردی در ورزش و بکار گیری آن در جمع از جمله مهارت هایی است که ورزش را به جامعه ای کوچک تبدیل کرده که شاخصه های ویژه آن همزیستی، همکاری و ارجحیت دادن منافع جمعی به فردی می باشد.
ارتباط اجتماعی یکی از مهارت های زندگی در جامعه قلمداد می شود که در سبک کنونی زندگی حلقه ای مفقوده به شمار می رود. فراگیر کردن ورزش های گروهی در مدارس می تواند این خلا را پر کند. ورزش به کودک شیوه تعامل و همکاری جمعی را می آموزد و این تعامل در ورزش های گروهی مانند فوتبال، والیبال و هندبال بیش از دیگر رشته ها نمود دارد.
در صورت نهادینه شدن ورزش در مدارس و توجه به ورزش های گروهی، کودک و نوجوان از نخستین سال های زندگی اجتماعی به این نتیجه خواهد رسید که در گروه، وی یک عضو به شمار می رود که باید در خدمت منافع جمعی باشد تا اهداف فردی و ذهنیت روحیه جمع گرایی را در فرد تقویت می کند.
دیگر بعد جمعی ورزش برای کودک و نوجوان سازگاری با شرایط مختلف اجتماعی است. سازگاری امری خلق الساعه نیست، بلکه یک رفتار اجتماعی است که از نخستین سال های زندگی باید فرا گرفته شود؛ سازگاری یک مهارت اجتماعی است که در صورت یادگیری، آستانه تحمل فرد در جامعه را افزایش خواهد داد.
به ادعای برخی از کارشناسان علوم رفتاری لازمه نهادینه شدن سازگاری تبعیت از قوانین اجتماعی است. در این زمینه حضور در تیم های ورزشی مانند فوتبال به فرد خواهد آموخت که افراد مختلف در جایگاه های متفاوت نقش های خاصی دارند. در این شرایط فرد به خوبی متوجه نقش داور، سرمربی، مربی و کاپیتان شده و نسبت به هر کدام از آنان رفتار خاصی دارد.
کودک یا نوجوان می آموزد اگر به عنوان یک کنشگر در مجموعه تیمی متفاوت از نقشی که به وی داده شده رفتار کند، نخست با نگاه معنادار هم تیمی ها مواجه خواهد شد و تداوم رفتار از سوی وی به توبیخ یا جریمه خواهد انجامید.
جمع بندی ابعاد فردی و اجتماعی ورزش در مدارس نشان از آن دارد که در کنار علم آموزی باید بُعد پرورش خلاقیت فرد نیز مورد توجه قرار گیرد. اگر ورزش به عنوان یک اصل اجتناب ناپذیر در مدرسه به صورت علمی و هدفمند ترویج پیدا کند، فرد ضمن نشان دادن استعداد و خلاقیت های خود، قواعد اجتماعی و فردی را از طریق کار گروهی و فعالیت دست جمعی خواهد آموخت.
ورزشی**2052**1368** 6075



انتهای پیام /*










درباره gohari